Kenya’da Gönüllü Öğretmen Batuhan

File 12-02-2017, 13 45 26
Kenya’da Türk Öğretmen Batuhan

Benim seyahatim bir aydınlanmayla başladı biraz. Mezun olmaya yakın is arama dönemlerinde bir an düşündüm 18 yıldır (anaokulunu da sayarsak daha fazla) aralıksız okuyorum. Hiçbir zaman kendime ayıracak vaktim olmadı. Lisede zaten küçüksün çok bir seçeneğin yok yapabilecek. 17 yaşındaydım liseden mezun olduğumda.

Sonra Üniversite; boş olduğum yaz tatillerim de ya yaz okuluna gitmek zorunda kaldım ya da staj yaptım. E baktım ki bundan sonra da bir işe gireceğim en uzun boşluğum denk gelirse 9 gün sürecek bayram tatili olacak ve ne yapabilirim diye düşünmeye başladım. Afrika’ya gitmek her zaman aklımın bir kösesinde vardı ama ben o zamanlar oraya gidebilmek için sadece doktor ya da öğretmen olmak gerekiyor sanıyordum. Nasıl olduğunu hatırlamıyorum ama bir şekilde Afrika’ya seni gönderen gönüllülük programlarına denk geldim. Senden $2000 alıyorlar götürüyorlar bir okula orada öğretmenlik yapıyorsun, Otelde konaklıyorsun, yerel halkla kaynaşmak için ekstra para ödüyorsun vs. Bana bu sistem inanılmaz yapmacık geldi ama demek ki ben de gidebilirim düşüncesi aklımda yer etti.

Sonra biraz araştırmayla Workaway’den haberdar oldum. Workaway dünyanın her yerinden gönüllü işlerin bulunduğu bir web sitesi. Kısaca genellikle günde 5 saat bir çalışma karşılığında size yatacak yer ve yemek sağlıyorlar. Ben de siteyi altını üstüne getirdim nereye gitsem ne yapsam diye ve sonunda Kenya’da karar kıldım. Kenya’yı seçmemin özel bir sebebi yoktu. Aslında ilk olarak Bati Afrika tarafına gitmeyi düşünmüştüm ama orada ikinci dilin Fransızca olması, hastalıkların özellikle Ebolanın yaygın olması ve uçak biletlerinin de daha pahalı olması sebebiyle rotayı Doğu Afrika’ya çevirdim. Workaway’de ülkelerdeki işlere bakarken gittiğim okulun ilanını görünce, tamam iste gideceğim yer burası dedim içimden. Neden bilmiyorum tamamıyla içgüdüsel bir şeydi. Ben kendimce planımı yaptım toplamda Afrika’da 6 ay kalacaktım Kenya’dan Güney Afrika’ya kadar gezip yine aradaki ülkelerde de gönüllük yaparak bir şekilde idare edecektim. Sonra bu fikrimi aile ve arkadaşlarıma açtığımda “Manyak mısın ne işin var Afrika’da?” sorusu ” Manyak mısın 6 ay ne işin var Afrika’da?” ya dönüştü. Biraz bu konuşmaların etkisi biraz bütçesel sorunlar, biraz da gerçekten 6 ay Afrika’da ne yapacağım gerçeğiyle planımı kafamda 3 aya düşürdüm. Planım 1 ay Kenya’da gönüllük yapmak 2 ay da Afrika’da seyahat etmekti. Aileme 1,5 ay, bazı arkadaşlarıma 2 bazı arkadaşlarıma da 3 ay kalacağımı söyleyerek hazırlıklarıma başladım.

Nisan ortası gibi gitmeyi artık kafama koydum, maaşımı idareli kullanmaya başladım, harcamalarımı minimumda tutmaya çalıştım, gereksiz hiçbir şey almadım hatta bazı şeylerimi sattım vs. ve kendime bir bütçe oluşturdum. Temmuzda gidecektim gidemedim, Ağustosta oradaki okul tatildi, araya bayram girdi ve sonunda 26 Eylül’e tek yon Nairobi biletimi aldım.

Gitme günü geldiğinde Hava Limanında bir korku kapladı içimi.

Sırt çantamı bavula verirken “n’apiyorum ben ne işim var Kenya’da diye düşünmekten kendimi alamadım. 

Aklımda bir Afrika profili vardı gitmeden önce herkes gibi; fakir, pis, güvensiz gibi Hava Limanında kalacağım eve gidene kadar bunların hepsinin fazlasıyla doğru olduğunu gördüm. Yol diye bir şey yok, her yer cop dolu, insanlar perişan halde, taksi durduğu anda açık camdan benden bir şey isterken bana vurmaya çalışan insanlar derken eve vardım. Ama bunları görürken/yaşarken kendimi hiç güvensiz hissetmedim çünkü bunların olacağını zaten biliyordum. 

Okula gitme zamanı geldiğinde çok heyecanlıydım, çünkü ne yapacağım konusunda hiçbir fikrim yoktu. Öğretmenlikle olan tek alakam kardeşime derslerinde yardımcı olmaktı ve ben tamamen farklı bir kültürde bir okulda bir şeyler öğretmeye çalışacaktım. 

Okulla evin arası yaklaşık 2-3 km, evin önünden minibüse binip 5 dk. gittikten sonra bir 15 dakikalık yürüme mesafesi uzaklıkta. Yürüdüğüm o yolda (yol değil tabi evlerin arasındaki toprak) evler tenekeden, yollarda üstü başı yırtık çocuklar, yol kenarlarında çöpten dağlar, etrafta dolasan keçiler, tavuklar gördükçe ne kadar farklı bir yerde olduğumun biraz daha farkına vardım. Okuldaki öğrenciler annelerini ya da babalarını kaybetmiş, durumu Kenya standartlarında bile iyi olmayan çocuklar. Yaşları 3-14 arasında değişiyor. Okulda 2 öğretmen 2 sınıf ve 40 öğrenci var. Bu iki öğretmen hem öğretmenlik yapıyor, okulu temizliyor, çocuklara yemek yapıyor ve bulaşıkları yıkıyor. Ve bu öğretmenlerden biri maaş almadan diğeri de sadece $150’a bu isi yapıyor ki kendisinin evde bakması gereken 3 çocuğu var. Okulda her gün öğlen yemeği olarak içinde domates, soğan bazen de havuç bulunan bir pilav yapılıyor ve çocukların çoğunun günde yediği tek öğün bu yemek. 

Processed with Snapseed.
Kenya’da bir okul, öğrenciler ve Gönüllü Öğretmen Batuhan

Okula girdiğiniz an çocukların halinden etkilenmemek elde değil. Hepsi ilgiye ve bilgiye muhtaç bunu gözlerinde görebiliyorsunuz ve bir yokluk içerisinde oldukları çok belli. O kadar sıcakkanlılar ki daha ilk günden peşimde “Teacher Batu” diye koşmaya başladılar. Çocuk her yerde çocuk olduğu için teneffüs olduğu zaman hemen oyunlara, danslara başlıyorlar. Tabi onlara katılmama gibi bir seçeneğiniz yok ama söylediğim gibi o kadar ilgiye muhtaçlar ki biriyle oynadığın zaman, konuştuğun zaman diğerleri hemen pesinden geliyor. Neyse ki hep beraber oynanabilecek oyunlar ve birden fazla gönüllü olması sebebiyle hiçbir çocuk ilgisiz kalmıyor. 

File 12-02-2017, 13 46 17
Kenya’lı öğrencilerle uyuyor Gönüllü Öğretmen Batuhan

Genel olarak okulda yapılan işler aslında öğretmenlerin işini kolaylaştırmak. Tahtaya çıkıp da ders anlatma gibi bir şans olmadığı için herkes aslında o an ne uygunsa onu yapıyordu. Ödev kontrol etmek, çocuklara anlamadığı kısımlarda yardımcı olmak, yemek yapılmasına yardım, bulaşıklara yardım gibi. Ben orada bulunduğum 2 ay boyunca genellikle ” Baby Class” diye adlandırılan 3-4 yaşındaki çocuklara okuma-yazma öğretme ve büyük çocukların (10-14 yaşındakilerin) matematik de anlamadığı konularda yardımcı oldum. 

IMG_7132
Kenya’lı bir öğrenci ve Türk Gezgin Gönüllü Öğretmen Batuhan

Orada o kadar çok şeye şahit oldum ki burada hepsini anlatmam hatta bazılarını yazıya dökebilmem imkansız. Ama beni en çok etkileyen olay da anlatmadan geçemeyeceğim. Bir gün çocuklarla konuşurken bir başka gönüllü arkadaşım çocuklara en sevdiğiniz yemek ne diye sordu. Herkes oranın yerel yemeklerini falan söylerken aradan bir çocuk ” Benimkisi pizza, ama daha önce hiç yemedim” dedi. Biz bunu duyunca zaten ne diyeceğimizi bilemedik o boğazın düğümlenme anını  hep beraber yaşadık. Hemen ertesi gün bir pizzacı bulduk, aramızda para toplayıp pizza alıp okula götürdük. Bu anı gerçekten kelimelerle anlatma imkanım yok, çocuklara pizzayı dağıttık, nasıl yiyeceklerine dair bir fikirleri bile yoktu, kimi kalın tarafından başladı, kimi ilk üstündekileri yedi, kimi pizzayı ters tutuyordu vs. Düşünün pizza o kadar sıradan bir yemek ki bizim için, hatta ben pizzayı sevmiyorum ve yemiyorum. Bir de onlar için nasıl bir yemek olduğunu gördüm ve o an sevmiyorum demeyip yemediğim ya da tabağımda yarım bıraktığım bütün yemekler için kendimden nefret ettim. 

Bu ve bunun gibi olayları yasayarak, her gün aslında ne kadar şanslı olduğumun farkına vararak günlerimi geçirdim. Basta söylediğim gibi aslında 1 ay kalmak için gelmiştim ama ülkelerde turist olarak gezmektense orada yardımcı olmanın hem benim hem de onlar için daha faydalı olacağını düşündüğüm için kalış süremi 2 aya uzattım. Elimden gelse daha fazla da kalırdım ama okul 1,5 aylık sömestr tatiline girince mecburen ayrılmak zorunda kaldım. Kesinlikle hayatımda verdiğim en doğru karar Afrika’ya gitmekti. Ve ne ben çok farklı bir insanım ne de çok param vardı. Bu herkesin kolaylıkla yapabileceği bir şey ve kesinlikle yapması gereken bir şey. İnsanların hayatında ufak da olsa bir değişiklik yapabilme onlara yardım edebilme kadar güzel bir şey yok bu hayatta. Umarım o çocuklar ileride çok güzel yerlere gelirler ve bir saniye bile olsa akıllarından ben geçerim. 

Batuhan Meriç / Gezgin / Kenya’da Gönüllü Öğretmen

 

IMG_6096
Kenya’lı Öğrenciler ve Gönüllü Türk Öğretmen Batuhan

Kara kıtanın bu güzel çocuklarının yardıma ihtiyacı var. Ekte yer alan link Paypal ile yardım kabul ediyor ve bizim ülkemizde Paypal yasak. Yine de biz buraya ekleyelim. İnşallah bir şekilde o güzel çocuklara yardım ulaşır. http://safishaafrica.causevox.com/

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Pin It on Pinterest